لبـــــگزه

ماه ديشب.. ماه امروز

Sun, 17 Aug 2008 15:12:00 GMT

مولاي من! سلام..
ديشب ماه گرفته بود نازنين
هرچه نگاه مي کردم اثري از غم نداشت
دلگير نبود.. دلتنگي هم نمي کرد
شاد بود... شاد شاد
اما انگار اين ماه... از روي تو شرم داشت
که چهره ي خود را در پس زمين کشيده بود
و شايد هم در برابر نور تو کم آورده بود

جالب بود ماه ديشب..
چه زيرکانه زير چشمي به زمين نگاه مي کرد
دلش نمي آمد تمام صورت خود را پنهان کند
خب حق داشت..
نگاهي به ما داشت و گاهي چشمکي ..
و نگاهي هم به سامرا..
مي خواست فروغ دل افروز تو را ببيند
و جاني بگيرد... تازه ي تازه
طلوع مولاي زمين را ببيند
و مالک زمان را..
تو را ببيند .. تو را اي ماه دلاراي آفرينش
ماه ديشب ديدن داشت
بد جوري رنگش را باخته بود..

عيد زيباي نيمه ي شعبان بر شما دوستان عزيزم مبارک باد
و يک غزل به مناسبت اين عيد سعيد تقديم به شما... غزلي از مهديه جلال هم جلسه اي انجمن ادبي مان.. جواني است خوش ذوق و استعداد که روز به روز طبعش روان تر مي شود و شعرش فاخر تر...

ضريح نام تو آغاز اين توسل ها
هميشه جاري چشمان اين تغزل ها !
دو دست خالي ام از التماس لبريزند
بيا !که بي تو ندارند انتها پلها
بيا که بي تو در اين انتظار پوسيدست
لباس حوصله بر پيکر تحمل ها
هزارو سيصدو ...عمريست بي حضور شما
در انتظار بلوغ اند اين تکامل ها
غروب جمعه که مي آيد و نمي آيي
دلم خوش است به خوب و بد تفأل ها

و اين يکي که نمي دانم از کيست و امروز برايم اس ام اس شده بود... بي نظير است..

قطعه ي گمشده اي از پر پرواز کم است
يازده بار شمرديم و يکي باز کم است
اين همه آب که جاري است، نه اقيانوس است
عرق شرم زمين است که سرباز کم است

مسكن

Thu, 14 Aug 2008 11:40:00 GMT

س ن 1 ـ براي آقاي يزدي كه گفته بود مسكن چي؟
س ن 2 ـ‏ اول پست قبلي رو بخونيد حتما لطفاً

هزينه مسکن در تهران
کجاي دنيا هزينه ي مسکن 271 ريال مي شود که در تهران شده است؟ هزينه ي مسکن سال به سال دارد بالاتر مي رود و باعث شده تا مخارج زندگي مردم افزايش يابد. نمودارهاي تهيه شده نشان مي دهد که هر روز هزينه ي مسکن بالاتر رفته و معلوم نيست آخرش به کجا مي رسد؟ خبرنگار اداره نمودارهاي زير را از قسمت احصائيه تهيه کرده است و بر دولت است که فوراً جلوي اين افزايش قيمت را بگيرد.

سال                      قيمت به ريال
ـــــــــــــ                   ــــــــــــــــــــــــــ
1315                                       10
1316                                       12
1317                                       14
1318                                       16
1319                                       19
1320                                       21
1321                                       46
1322                                       72
1323                                       97
1324                                       111
1325                                       103
1326                                       116
1327                                       132
1328                                       154
1329                                       152
1330                                       167
1331                                       172
1332                                       177
1333                                       324
1334                                       268
1335                                       271

پ ن 1 ـ درج شده در روزنامه ي اطلاعات تاريخ 15/5/1335 .. به نقل از كتاب اطلاعات 80 سال، ص 416
پ ن 2 ـ من نمي دانم اين اقلام در مورد اجاره است يا خريد.. ظاهرا براي آن روزي ها موضوع به حدي روشن بوده كه روزنامه مابه ازاي مبالغ را ننوشته است كه ماهانه است يا سالانه.. خريد است يا اجاره.. ؟
پ ن 3 ـ‏ آن «س ن» هاي بالاي متن، دقيقا نقطه ي مقابل پانوشت است.. يعني سرنوشت

قيمت هاي امروز

Thu, 14 Aug 2008 00:09:00 GMT

امروز قيمت انواع ميوه و تره بار تنزل کرد و نسبت به روزهاي قبل کمي کاهش داشت. قيمت ميوه و تره بار در بازار امروز به شرح زير بود:
سيب شميراني هر کيلو 40 ريال
سيب لبناني هر کيلو 50 ريال
گيلاس اصفهان هر کيلو 25 تا 30 ريال
گيلاس شميران هر کيلو 40 تا 45 ريال
توت فرنگي هر کيلو 50 تا 65 ريال
موز هر عدد 6 ريال
پرتقال مازندران هر عدد 8 تا 10 ريال
پرتقال لبنان هر عدد 15 تا 20 ريال
هندوانه هر عدد 7.5 ريال
لوبيا سبز هر کيلو 25 ريال
قارچ هر کيلو 30 ريال
هويج هر کيلو 10 ريال
سيب زميني تازه اسلامبولي هر کيلو 10 ريال
سيب زميني متفرقه هر کيلو 4 ريال
گوجه فرنگي بندر عباسي هر کيلو 15 تا 25 ريال
گوجه فرنگي اهوازي هرکيلو 40 تا 45 ريال
بادمجان صد عدد 150 ريال تا 250 ريال
کاهو هر کيلو 5 ريال

پ ن 1ـ البته منظور از امروز 26/2/1338 است كه امروز در کتاب اطلاعات 80 سال، ص 418 خواندم
پ ن 2ـ روزها كه تا غروب دفترم و شب ها هم در محضر مهمان عزيزي هستم كه كمتر مي تونم آنلاين بشم.. الان هم ايشان براي استراحت تشريف بردند و ما يواشكي خدمت رسيديم.

ايمان واقعي

Mon, 11 Aug 2008 22:00:00 GMT

قرار بود در جلسه ي سيزدهم هم انديشي جوانان در مورد حقوق زن و مرد، تفاوت ها و مسئوليت ها بحث بشود. البته مقداري هم همفکري شد. اما مسير بحث خود به خود به جاي ديگري کشيده شد و اين البته از محاسن جلسات هم انديشي است که طرح درس و قالب خاصي ندارد.
بعد از گفتگوي دوستان حقير چنين ادامه دادم: در اسلام واقعي، هيچکدام از زن و مرد بر هم ارجحيت ندارند. هرچند افسانه هاي ديني زن را موجودي ضعيف و مهجور مي دانند اما ديدگاه واقعي دين اين نيست. از نظر دين «هن لباس لکم و انتم لباس لهن» تعريف روابط زن و مرد است. از نظر قران هر کدام وسيله اي براي رفع عيب ديگري است و اين رابطه يک رابطه ي دوطرفه است. اين يک نگاه کلي است و آن وقت بحث فروع موضوع پيش مي آيد که هرکدام در جاي خود قابل بحث و بررسي است.
قبل از اينکه به مباحث موردي و مصداقي مطرح شده بپردازيم يک نکته اي را بايد عرض کنم که متاسفانه بسياري از ما مسلماني را اعلام کرده ايم اما ته دلمان مسلمان نيست. يعني اسلام را با تمام آنچه هست و نيست نپذيرفته ايم و اگر هم چيزي را قبول داريم دنبال اين هستيم که يک نوعي برايش دليل بياوريم تا ته دلمان راضي شود. يعني مي خواهيم احکام اسلامي را عقلي بپذيريم و راضي بشويم در حالي که جايگاه عقل در اصول اسلامي است نه در احکام و فروع. و اتفاقا بسايري از آنهايي که با اسلام مشکل دارند سعي مي کنند از همين روزنه نفوذ کنند و اعتقادات مسلمان ها را نسبت به دين دچار تزلزل کنند.

<**ادامه ي مطلب...**>
بگذاريد با يک مثال خيلي ابتدائي بحث را دنبال کنيم: وقتي يکي بيماري قلب دارد دنبال دکتري مي گردد که از نظر تخصصي بهترين و آماده ترين باشد. اينجا سعي مي کند با تمام برسي هاي عقلي و پرس و جوهاي لازم چنين دکتري پيدا کند. و وقتي چنين متخصصي پيدا کرد و از انتخابش مطمئن شد ديگر هرچي او بگويد بايد انجام بدهد. نمي تواند در مقابل نظر دکتر اظهار نظر کند و از خودش اجتهاد کند و مثلا وقتي دکتر مي گويد اين داروها را با اين کيفيت بخود بگويد حالا من دوست دارم اينطوري بخورم و ... اين دقيقا مانند بحث اصول و فروع است!
شما تا اسلام را نپذيرفتيد که هيچ، اما وقتي به کمک عقل به توحيد و نبوت و ... رسيديد و اسلام را انتخاب کرديد و شنيديد که بايد نماز صبح را دو رکعت بخوانيد ديگر نمي توانيد و نبايد بپرسيد چرا دو رکعت؟ نمي توانيد بگوييد من دوست دارم سه رکعت بخوانم!!! اينجا ديگر جاي دل و عقل نيست؛ اينجا فقط تسليم مورد رضاي خداوند است و مهمترين ابزار سنجش ايمان همين تسليم بودن در برابر احکام الهي و دستورات خداست.
خداوند در قرآن به پيامبر مي گويد: اعراب به تو مي گويند ايمان آورده ايم. به آنها بگو شما ايمان نياورده ايد و هرگز ايمان در دل هاي شما جاي نگرفته است اما مي توانيد بگوييد تسليم شده ايم!
ايمان مربوط به شيعه ي تنوري است که داستانش را برايتان گفته ام و تسليم مربوط به معاويه و ابوسفيان.
ايمان يعني وقتي خدا مي گويد اين کار را انجام دهيد بايد چشم بسته آن را انجام داد؛ زيرا خداوند هيچ حکمي را به ضرر آدمي وضع نميکند. مشکل اينجاست که بشر تکنولوژي زده و مست پيشرفت هاي علمي دنبال اين است که فلسفه ي احکام را بداند و آنها را با عقل و علم خود بسنجد...
مشکل اين است که تا بحث احکام پيش مي آيد بسياري از ما يچه مسلمان ها نيز مي خواهيم آن را با حرف هاي فلان فيلسوف غربي! يا فلان دانشمند تطبيق دهيم تا به داشته هاي خودمان راضي شويم در حالي که ما بايد آن ها و گفته هاي آنان را با دين اسلام تطبيق دهيم تا ميزان صحت و سقم باورهايشان را ارزيابي کنيم.
ما اگر بخواهيم احکام ديني مان را با عقل بسنجيم خيلي وقت ها خواسته يا ناخواسته دچار قياس مي شويم و اول مشکل همين جاست؛ زيرا دين با قياس مشکل اساسي دارد. قياس کار سني هاست و ما در شيعه با قياس به شدت مخالفيم. اجازه مي خواهم مقداري توضيح بدهم: ما دو نوع احکام داريم؛ احکام منصوص العله و احکام مسنتبط العله. احکام منصوص العله احکامي هستد که خود شارع علت آن حکم را بيان مي کند. مثلا مي گويد: «الخمر حرام لانه مسکر» يعني شراب حرام است چون سکر آور است.
در اين موارد که خود شارع دليل حکم را بيان مي کند مي توان همان حکم را بر هر چيزي که داراي همان آثار است بار کرد. مثلا وقتي دليل حرمت شراب مست کنندگي آن است در نتيجه هر چيزي که از نظر فرمول شيميايي هم شراب نباشد اما مست کننده باشد حرام مي شود. مثلا شايد شامپاين امروزي مشابهتي با شراب ديروز نداشته باشد اما همين که مست کننده باشد حرام مي شود و همينطور است حتي چيزهايي مثل حشيش و قرص هاي ايکس و ايکستازي و ..
اما نوع دوم احکام مستنبط العله هستند. يعني حکم توسط شارع بيان مي شود اما هيچ اشاره اي به دليل اين حکم نمي شود.. هرچند شايد ما بتوانيم دليلي براي آن استباط کنيم اما اين فقط يک برداشت است و تنها در حد يک احتمال مي تواند مطرح شود و نمي تواند به طور قطع آن را دليل حکم دانست. زيرا يک دليل مرکب از حکمت هاي مختلف است که مجموعه ي حکمت ها مي تواند دليل يک حکم باشد. شايد آن احتمالي که داده ايم يکي از حکمت هاي آن حکم باشد و نمي توان آن را دليل کامل دانست. يک مثال مي زنم. مثلا گوشت خوک در اسلام حرام شده و هيچ دليلي براي تحريم آن بيان نشده است. شايد امروز ما در دوره ي پيشرفت علم و تکنولوژي به اين برسيم که در گوشت خوک ميکروبي وجود دارد که به راحتي و حتي در دماي حرارت خيلي بالا هم از بين نمي رود. خب اينجا دو تا سوال مطرح مي شود؛ اول اينکه اگر ما توانستيم آن ميکروب را به نووعي از بين ببريم آيا گوشت خوک حلال مي شود؟ و دوم اينکه اگر اين ميکروب در گوشت گوسفند هم پيدا شد آيا گوشت گوسفند هم حرام مي شود؟
پاسخ هر دو سوال منفي است. زيرا ما دليل تحريم گوشت خوک را نمي دانيم و اين چيزي که ما خيال کرديم دليل است تنها يک احتمال و يک استنباط است که مي تواند درست نباشد و حکمت هاي ديگري داشته باشد که ما به آن نرسيده ايم.
امام صادق (ع) به ابوحنيفه فرمود: دين را نمي توان با قياس به دست آورد؛ زيرا اگر دين مورد قياس قرار گيرد از بين مي رود. و اولين کسي که قياس کرد شيطان بود که گفت من از آتش آفريده شدم و انسان از خاک! و چگونه آتش که بر خاک فضيلت دارد بر آن سجده کند؟
حالا اينکه ما دنبال دلايل عقلي براي احکام اسلامي هستيم خيلي با روح دين و تسليم بودن در برابر خدا سازگاري ندارد. البته اگر بخواهيم براي استدلال کردن در مقابل غريبه ها از اين دلايل استفاده کنيم اشکالي ندارد اما اگر براي مطابقت عقل و شرع باشد درست نيست. چون در احکام ديني گفتيم که نمي توانيم عقلاني برخورد کنيم و بايد تبعيت کنيم.
موضوع «ما حکم به العقل .. » هم که يکي از دوستان به آن اشاره داشتند، يک موضوع مفصلي است که من پيشتر در وبلاگم به آن پرداخته و مفصل بحث کرده ام و براي اين جلسه فرصت ديگري را مي طلبد که در باره اش بحث کنيم. اما در مورد فطرت، خداوند مي گويد «فطرت الله» يعني فطرتي که او خود در وجود انسان قرار داده است بي شک انسان را به خدا مي رساند. حالا سوال پيش مي آيد که اگر اينطور است پس چرا انسان لائيک داريم؟ جواب اين پرسش اين است که فطرت انسان هم مي تواند تحت تاثير تربيت محيطي جامعه و خانواده و ... قرار گيرد. يعني اگر انسان باشد و خودش، بدون ترديد به پرستش خداوند متعال گرايش پيدا مي کند. و اين که مي بينيم مردم بي خدا مي شوند و راه به جاهاي ديگر مي برند به خاطر همين است که آن فطرت پاک الهي در وجودشان دستخوش تغييرات محيطي و تربيتي نا سالم شده است.
ويلدورانت در تاريخ تمدن مي گويد: هميشه انسان پرستش داشته است و در طول تاريخ هيچ وقت نبوده است که انسان از پرستش غافل مانده باشد. آنگاه ادامه مي دهد که انسان از سوسک مصري گرفته تا فيل هندي را پرستيده است.
و اين همان سخن ما را تاييد مي کند که فطرت الهي نهاده شده در وجود انسان او را به سمت خدا و پرستش هدايت مي کند اما به دليل همان دستکاري شدن فطرت در اثر تربيت اجتماعي و خانوادگيف مي تواند او را به سوي عبادت سوسک و گاو و ... پيش ببرد. همين که طوايف مختلف انساني به خداهاي مختلف ايمان دارند نشان دهنده ي همين فطرت سوق دهنده به سوي پرستش و شناخت خداي متعال است. آن کس که بت مي پرستد مي گويد: من بت مي پرستم که من را به خدايي که نمي بينم نزديک کند. آن کس که شيطان مي پرستد مي گويد چون روح خدا در شيطان حلول کرده است.
يعني چون انسان ها نياز دارند در مقابل وجود بزرگتري کرنش کنند، مي روند تا او را بپرستند اما مسايل حاشيه اي آنها را به سمت و سوي ديگري مي کشاند و اينجاست که جايگاه پيامبران روشن مي شود تا او را به سمت خداي واقعي هدايت کنند.
داستان حضرت ابراهيم بهترين داستان قرآني براي بيان تاثير فطرت در خداشناسي است. ابتدا بت ها را براي فروش به بازار مي برد و در همين مسير با خود مي انديشد که آيا اين خداي من است؟ بعد يکي از آن بت ها را بر زمين مي کوبد و در جوي آب کثيف مي اندازد و دوباره با خود مي انديشد که خدايي که نتواند از خودش دفاع کند به درد خدايي نمي خورد! به اين شکل از بت پرستي رويگردان مي شود و دنبال خدايي مي گردد که بتواند او را بپرستد. ابتدا سراغ ستاره مي رود و با خود مي گويد شايد اين خداي من باشد و چون ماه بالا مي آيد و ستاره کمرنگ مي شود مي گويد نه اين يکي بزرگ تر و زيباتر است؛ شايد اين خداي من باشد. و وقتي که صبح مي شود و خورشيد طلوع مي کند و ماه رنگ مي بازد مي انديشد که اين بزرگتر و نيرومند تر است و شايد اين خدايم باشد. غروب که خورشيد ناپديد مي شود با خود مي انديشد که خدايي که گاهي باشد و گاهي نباشد به درد خدايي نمي خورد. اين انديشه و جستجوي فطري ابراهيم آنقدر پيش مي رود تا به خداي يگانه مي رسد و مي گويد: وجهت وجهي للذي فطر السموات والارض حنيفا مسلما و ما انا من المشرکين...

احكام و موضوعات

Mon, 11 Aug 2008 20:00:00 GMT

جلسه ي دوازدهم هم انديشي به بحث آزاد اختصاص داشت. صحبت هاي فراواني رد و بدل شد و دوستان به پرسش و پاسخ و همفکري پرداختند و موارد متعددي مورد بحث و گفتگو قرار گرفت.
يکي از اين موارد، حکم فقهي بازي با پاسور و تخته نرد بود و اينکه فرق آنها با شطرنج چيست که اين حلال شد و آنها هنوز حرام هستند؟
جمع بندي و صحبت هاي من هم چنين بود: از نظر شرعي بازي با هر چيزي که وسيله ي قمار باشد و معمولا براي قمار از آن استفاده مي شود حرام است حتي اگر ما با ان قمار نکنيم. شطرنج در زمان هاي گذشته آلت قمار بوده است؛ اما در چند دهه ي گذشته ديدند به ورزش تبديل شده است و بر همين اساس بود که امام خميني حکم حلال بودن آن را صادر کرد. اما در مورد پاسور و تخته نرد احتمالا چنين چيزي اثبات نشده است و گرنه فرقي با هم ندارند؛ يعني اگر روزي اين وسيله ها هم در عرف عمومي ـ و البته نه در نزد من و شما ـ حالت قمار بودن را از دست داد و تبديل به يک ورزش شد مثل شطرنج حلال مي شود.
ما يک موضوع داريم که عبارت است از هست و نيست ها و يک حکم داريم که عبارت است از بايد و نبايدها. به عبارت ديگر احکام بايدها و نبايد هايي است که بر موضوعات يعني هست و نيست ها بار مي شود.
اينکه گاهي مي بينيد حکم يک چيز عوض مي شود در واقع تغيير حکم نيست و اين موضوع است که شرايطش يا خودش به نوعي عوض مي شود و در نتيجه حکم هم عوض مي شود. مثلا مي دانيد که يکي از شرايط حلال بودن خوردن ماهي اين است که پولک يا فلس داشته باشد. سابق اوزوم برون را حلال نمي دانستيم چون تصور اين بود که فلس ندارد؛ اما بعدها مشخص شد که اين نوع ماهي هم فلس دارد اما بايد با ابزرا دقيق تري آن را مشاهده کرد. اين بود که به حلال بودن آن فتوا داده شد و اين به معناي تغيير حکم شرعي در مورد ماهي اوزوم برون نيست.
اصلاً اجتهاد يکي از عناصر ارزشمند فقه شيعه است که نمي گذارد مردم در بلاتکليفي و بين زمين و آسمان بمانند. پويايي فقه شيعه در همين است که با گذر زمان هماهنگ است و اقتضاهاي زمان و مکان در فقه شيعه نقش خود را دارد. و اگر اين نبود که اسلام نمي توانست ادعا کند که کامل ترين دين و جامع ترين آنهاست؛ زيرا ديني مي تواند از اين عنوان برخوردار باشد که براي هميشه ي بشر راه حل داشته باشد. يعني نه تحجر داشته باشد که مثلا قهوه را از آنجا که زمان پيامبر نبوده است، حرام بداند و نه اينکه نسبت به هر چيزي ساکت باشد و انسان را در بي تکليفي و حيرت رها کند.

گرفتاري

Sat, 09 Aug 2008 16:01:00 GMT

در چند روز گذشته نشد به خانه هاي با صفاي دوستان سري بزنم.. مي خواستم بنويسم خيلي گرفتارم اما ياد شيما سارنج افتادم.. يك روز در طبقه ي دهم هتل جوهر‌ة العاصمه در مكه مكرمه، صحبت از كمبود وقت شد و من گفتم خيلي گرفتارم. او گفت: نگوييد گرفتارم.. چون در كلمه ي «گرفتاري» يك بار منفي وجود دارد كه هم به خودتان و هم به شنونده انرژي منفي منتقل مي كند.
شيما سارنج همسفر امسال عمره ي ما بود.. دختري بيست و سه چهار ساله كه پر از آرامش بود و اعتماد به نفس.. مسلط بر خويش بود و مصمم.. تمام اين ها در گفتار و رفتارش موج مي زد. روزي كه داشتيم با هم قرآن كار مي كرديم چنان مسلط و روان قرائت مي كرد كه گويي چند سال است كلاس آموزش مي رود. وقتي از او پرسيدم كه در كلاس هاي قرآني شركت مي كني؟ گفت: نه.. اما از وقتي تو در جلسه ي تهران گفتي براي ياد گرفتن مخارج حروف و قرائت روان و صحيح قرآن، نوارهاي اساتيد قرآني را گوش كنيد، اين كار را كردم..
چنان با آرامش سخن مي گفت كه به قول دوستان هم اتاقي اش آرامش را به آنان نيز منتقل مي كرد. تازه اين آرامش و اعتماد به نفس با تمام مشكلاتي بود كه شايد براي هركسي به خصوص دختران، حد اقل يك مقدار نق نق را به دنبال داشته باشد. او چهارسال تمام در رشته ي مهندسي كامپيوتر درس خوانده بود؛ اما هنگام فارغ التحصيلي، پايان نامه اش را نپذيرفته و به هرحال مدرك او را نداده بودند. فكر مي كنيد چه كار كرده بود؟ دعوا و مرافعه؟ يا زانوي غم به بغل گرفتن و به افسردگي دچار شدن؟ هيچكدام.. او كه در يك شركت معتبر وارد كننده ي تجهيزات آلماني كار مي كرد، تصميم گرفت زبان آلماني بخواند. با عزم راسخ در كنكور شركت كرد و الان هم ترم چهارم زبان آلماني را مي گذراند.
چند وقت پيش با وي صحبت مي كردم.. مي گفت از آن شركت هم به هر دليلي بيرون آمده و الآن عملا بيكار است.. اما ذره اي از نااميدي و دلهره در كلامش حس نكردم.. درود بر شيما سارنج

زهد

Wed, 06 Aug 2008 21:56:00 GMT

زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد از سر پيمان گذشت با سر پيمانه شد

بعضي ها خيال مي کنند زاهد بودن به معناي پشت پا زدن به دنيا و بي اعتنايي مطلق به امور زندگي است. و بعضي ها نيز تلاش نکردن، تنبلي و حتي شلختگي هاي خود را پاي زهد مي گذارند. گاهي در معناي زهد چنان افراط مي شود که انسان گمان مي کند هرگونه حرکتي که در جهت امرار معاش و به دست آوردن زندگي آبرومند باشد بر خلاف زهد است؛ زيرا زهد به معني بي توجهي به دنياست. از اين رو عده اي که معناي زهد را نفهميده اند و مي خواهند راه زاهدان را طي کنند، براي آن که مثلاً دنيازده نشوند، حتي از کسب حلال هم خودداري مي کنند و خود و خانواده ي خود را در زندگي نکبت باري قرار مي دهند که اتفاقاً اين بر خلاف مشي ديني است. چرا که اسلام دستيابي به لذت ها و امکانات مشروع و مواهب الهي را نه تنها حلال مي داند که حتي در آيه اي به شکل استفهام انکاري به پيامبر مي گويد: قل من حرم زينه الله التي اخرج لعباده و الطيبات من الرزق قل هي للذين آمنوا في الحياه الدنيا خالصه يوم القيامه(1)
يعني: اي پيامبر! بگو چه کسي زينت هاي الهي و روزي حلالي که خداوند براي استفاده ي بندگانش قرار داده است را حرام کرده است؟ بگو اين ها در دنيا براي مومنان قرار داده شده است و روز قيامت ناب تر از اين را در اختيار خواهند داشت.
از مجموع روايات ديني و معارف اسلامي به دست مي آيد که زهد، به معني بي توجهي مطلق به دنيا و رها کردن زندگي شيرين در آن نيست. آنچه از مفاهيم اسلامي استفاده مي شود اين است که زهد به معناي عدم وابستگي به دنيا و امکانات در اختيار انسان است نه داشتن آن.
به خاطر همين است که در روايتي از پيامبر اکرم داريم که فرمود: يعني: براي زندگي دنيايت چنان کار کن که انگار هميشه زنده خواهي بود و براي زندگي آخرتت نيز چنان بکوش که انگار همين فردا خواهي مرد.(2)
امام صادق (ع) در بيان زهد مي فرمايد: زهد ورزيدن در امور دنيا به معني ضايع کردن مال و حرام کردن حلال خدا بر خويش نيست. زهد در امور دنيا بدين معني است که به خدا بيشتر از آنچه خود در اختيار داري اميدوار باشي(3)
اگر بخواهيم معناي خوبي از زهد داشته باشيم بايد به اين گفته ي رسول اکرم توجه داشته باشيم که فرمود: زهد در دنيا عبارت است از کوتاه کردن آرزوها، شکر بر نعمت هاي الهي و پرهيز از آنچه او حرام کرده است. (4)
علي (ع) نيز فرموده است: تمام زهد و پارسايي، چيزي بين اين دو جمله ي خداوند در قرآن است که « لکيلا تاسو علي ما فاتکم و لا تفرحوا بما آتاکم» پس کسي که بر گذشته هايش افسوس نخورد و دل به داشته هاي فعلي اش خوش ندارد، زاهد است(5)
بنابراين وقتي وابستگي به مال دنيا وجود نداشته باشد، مي توان تمام کره ي زمين را داشت و زاهد بود. و عکس آن نيز درست است؛ يعني مي توان از دارايي دنيا فقط يک پيراهن يا تسبيح يا انگشتر و .... داشت اما به همان دارايي اندک به شدت وابسته بود. و همين وابستگي بر خلاف زهد است و با آن منافات دارد.

<**ادامه ي مطلب را با حكايت شيرين ملا محسن فيض كاشاني و درويش بخوانيد...**>
ملا محسن فيض کاشاني از علما و بزرگان شيعه و صاحب کتاب هاي متعدد از جمله در علم اخلاق است که مدرسه ي فيضيه ي قم به نام او ماندگار شده است. او از امکانات خوب مادي برخوردار بود و در کاشان به دليل شان و منزلتش، تشکيلات و برو بيايي مفصل داشت؛ اما با اين حال در کمال زهد زندگي مي کرد. من اين داستان را از يکي از اساتيد اخلاق شنيده ام و دنبال مدرکش نبوده ام . ايشان مي گفت: روزي درويشي ـ که اينان معمولا به يک لا قبايي و عدم وابستگي به دنيا معروفند و تنها دارايي شان همان کشکول و تبرزين است و هر کجا که شب آيد سراي خود مي کنند ـ ميهمان ملا محسن مي شود. درويش در طي چند روز اقامت در منزل ملا محسن همواره با کنايه و اشاره از وضعيت زندگي، خانه و تشکيلات ملا محسن ايراد مي گرفت. او مدام از زهد مي گفت و به خود اشاره داشت که ببين من از دنيا هيچ ندارم و به امور دنيا بي تفاوت هستم. شبي سر سفره ي شام، درويش به ملا محسن گفت: خيلي هوس کربلا کرده ام. آيا مايليد با هم به کربلا برويم؟
ملا محسن پاسخ مثبت داد و قرار گذاشتند فردا بعد از نماز صبح حرکت کنند. طبق قرار صبح زود راه افتادند و مدتي از راه را سپري کردند که ناگهان درويش متوجه شد که تبرش را جا گذاشته است. ماجرا را به ملا محسن گفت و از او خواست که برگردند تا وي تبرش را بردارد. ملا محسن نظرش اين بود که مهم نيست، جايش امن است و اتفاقي نمي افتد. از طرفي چون از وسايل ضروري سفر نيست، همين که بخواهيم الآن برگرديم و آن را برداريم، کلي وقتمان را تلف کرده ايم. بنابراين مي توانيم برويم و وقتي برگشتيم تبرت را برداري.
اصرار ملا محسن به گوش درويش نرفت و به اين دليل که تبر، چيزي است که من به آن انس دارم و بايد هميشه در کنارم باشد و اگر نباشد چه مي شود و چه ... بر بازگشت خود پافشاري داشت.
ملا محسن که فرصت را مناسب ديد گفت: ببين برادر! من تمام آن زندگي و تشکيلات را که تو مخالف زهد مي دانستي، يکباره رها کردم و با تو همراه شدم، اما تو از يک وسيله ي کوچک ــ آن هم وسيله اي زائد و تشريفاتي ــ نمي تواني بگذري و مي خواهي اين همه راه را برگردي... حالا کار من زهد است يا کار تو؟
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
(1) الاعراف / 32
(2) منتخب ميزان الحکمه / 10
( 3) تهذيب ج 6 ص 227
(4) منتخب ميزان الحکمه / 80
(5) همان

شعر

Mon, 04 Aug 2008 21:21:00 GMT

با تبريک اين ايام مبارک و اعياد بزرگ شعبان به خصوص امشب که شب ميلاد سرور آزادگان است به شما دوستان عزيزم
همين الان دارم از جلسه ي نقد شعر انجمن ادبي مان مي آيم .. جلسه اي که وارد ششمين سال عمر خود شده و روز به روز پربار تر مي شود..
يک غزل داغ و تنوري از مهرداد نصرتي که انصافا خوب، روان و بي تکلف شعر مي گويد و به قول خودمان سهل و ممتنع ... آشنايي هفت هشت ساله با اين شاعر جوان و صميمي برايم غنيمتي است..

تا فکر مي کنم به چه ها فکر مي کنم
دارم به چشمهاي شما فکر مي کنم
با من به جاده هاي رهايي نمي رسي
گفتي که فکر کن به خدا فکر مي کنم
گم مي شوم ميان شب چشم هاي تو
حتي به چشم هاي تو تا فکر مي کنم
دنياي من خلاصه شده در دو چيز خوب
يا فکر مي کنم به تو يا فکر مي کنم
ماندم چرا چگونه کجا عاشقت شدم
ماندم به تو هنوز چرا فکر مي کنم

برده داري نو

Thu, 31 Jul 2008 00:31:00 GMT

بعد از درج پست شاهد معتبر و ماجراي کريم شيره اي، بعضي از دوستان ـ چه حضوري و چه از طريق کامنت ـ در مورد مديران و روساي امروزي چيزهايي گفتند و گلايه هايي مطرح کردند که سخت آزار دهنده است. البته هرچند اين مجال، چيزي نيست که بتوان فقط با همين چند جمله به آن پرداخت اما در حد تذکر و يادآوري چند خطي مي نويسم.

باور کنيم که مهمترين مشکل کشور ما مشکل مديريت در سطوح متفاوت است. اما اين مشکل گاهي به مشي مديريتي و بي تجربگي مديران برمي گردد و گاهي به رفتارهاي مغرورانه و خود محورانه ي آنان.
در بخش اول، بي توجهي به روش هاي نوين مديريت، بي توجهي به آزموده هاي ديگران و لزوم تجربه اندوري شخصي مديران، آفتي است که امروزه بسياري از ادارت و سازمان هاي کشور را فراگرفته است.
چرا بايد براي اداره ي يک مجموعه، يک راهبرد مشخص وجود نداشته باشد که هر مديري بر اساس دلخواه ها و مصلحت انديشي هاي خود سازمانش را راهبري کند؟ در اين صورت اين بسيار طبيعي است که مدير بعدي اقدامات او را نپسندد و بخشي از چند صباحي که بر اريکه ي قدرت تکيه زده است را به تخريب ساخته هاي مدير قبلي بپردازد و بخشي ديگر را به اعمال سليقه هاي خود اختصاص دهد. آن وقت مدير بعدي مي آيد و دوباره روز از نو روزي از نو.. و اين است که ما هيچ وقت به جايي نمي رسيم و هميشه يا در حال تخريب ساخته هاي ديگران هستيم و يا در حال آزمون و خطا کردن سليقه هاي خودمان..
مگر ما تا کي فرصت داريم که آزمون کنيم و چقدر زمان در اختيار داريم که اين آزموده ها را به کار ببنديم؟ مگر عمر مديريت مديران در کشور ما چقدر است؟

اما بخش دوم دردناک تر از بخش اول است. متاسفانه بسياري از رياست هاي امروزي بد جوري دچار خود محوري و خود رايي شده اند.. بسياري از مديران و رئيسان خيال مي کنند که چون رئيس هستند، لاجرم بيشتر و بهتر از ديگران مي فهمند. اينان خيال مي کنند که سازمان و کارکنان و اموال آن ملک طلق آنان است و همه چيز برايشان مباح است که هر جور دوست دارند تصرف و بالا و پايين کنند.
<**ادامه ي مطلب...**>

دو سه روز پيش يکي از مديران ما براي کاري آمده بود. از وي خواستم که طرحي گرافيکي را براي موضوعي طراحي و به اجرا در آورد. او از من خواست که رنگ هاي مورد علاقه ام را بگويم. گفتم: اينکه يک کار شخصي نيست که رنگ مورد علاقه ي من مهم باشد؛ شما بر اساس زيبايي شناسي، کاري همه پسند ارائه کنيد.
اما او اصرار داشت که نظر من را تامين کند و استدلالش هم اين بود که بگذاريد از اول بر اساس خواسته ي شما عمل کنيم؛ نه اينکه با رفت و آمد فراوان و اسراف لوازم اداري، در نهايت به رنگ و طرح دلخواه شما برسيم.
البته او از مديران فهيم ماست؛ اما شايد مي خواست در ابتداي کار من در مجوعه ي جديد، به نوعي مديريت هاي سليقگي را گوشزد کند. مديريت هاي سليقگي که خودم به شدت با آن مخالفم و بارها و بارها در باره ي آن صحبت کرده ام.
راستي هيچ از خودمان پرسيده ايم که چرا بايد سليقه هاي شخصي ما و حب و بغض هايمان بر سازمان تحميل شود؟ از دنيا بگذريم که الحمدلله نه کسي جوابگوست و نه کسي پرسشگر، اما اين امانت الهي را چگونه به وي تحويل خواهيم داد؟
در روايتي از امير مومنان علي عليه السلام آمده است که فرمود: ان عملک ليس لک بطعمة ولکنه في عنقک امانة
يعني مسئوليت، شکار تو نيست ـ که هر طور دوست داري با آن رفتار کني ـ و تنها امانتي بر گردن توست.
واقعا مديراني که تنها فهم خود را به عنوان خط مشي مجوعه ي تحت امر خود مي دانند و تنها اراده ي خود را حاکم بر رفتار سازمان و مجموعه ي نرم افزاري و سخت افزاري زير نظر خود مي دانند به کجا مي روند؟
مديراني که مجموعه ي مديريتي خود را عرصه ي تاخت و تازهاي از ما بهتران، فاميل و رييس دفترهاي خود کرده اند، به چه مي انديشند و آينده را در چه مي بينند؟ مديراني که در ظاهر با تواضع رفتار مي کنند و در باطن چيزي بر خلاف مذاق خود ـ تاکيد مي کنم مذاق خود نه شيوه ي علمي مديريت خود ـ را تحمل نمي کنند و اتفاقا از تمام ابزارهاي در دست، براي خفه کردن ديگران استفاده مي کنند تا کي مي خواهند باطن خود را مخفي نگه دارند؟ مديراني كه دوست دارند حتي رفتارهاي فردي و خصوصيت هاي اخلاقي شخصي خود را به عوان بهترين شيوه ي رفتاري بر ديگران تحميل كنند، تا کي مي توانند مانند کبک، سر را زير برف پنهان کنند و خيال کنند کسي آنها را نمي بيند؟ اينان تا كي مي خواهند قضاوت ـ بخوانيد خود برتر بيني ـ خود در مورد خود را به منزله ي قضاوت و نگرش همگاني بدانند و چاپلوسي چاپلوسان را ملاك افكار عمومي بشمارند؟ آيا ادعاي انتقاد پذيري و منتقدان را به دست انتقام اداري سپردن چيزي حز جلادهاي دربار ديکتاتورها را تداعي مي کند؟ مديراني که در عوض به کار پرداختن و سروسامان دادن امور سازماني، به جاسوس پروري مي پردازند تا کسي در گوشه اي و حتي در شب نشيني هاي دوستانه ي همکاران، جرأت انتقاد يا اظهار نظر نداشته باشد، جواب وجدان بيدار افکار عمومي را چه خواهند داد؟ مديراني که تنها ملاک قضاوت روي کارکنان را ذهنيت هاي منفي يا مثبت خود مي دانند و هرگز حاضر نيستند بر خلاف آن ذهنيت ـ هرچند واقعيت هم داشته باشند ـ به موضوعي بنگرند، فرداي قيامت در حضور آن کس که بر همه چيز آگاه است چه حجتي دارند؟
بي شهامتي مديران تا کجا که حاضر نيستند در مجموعه ي تحت رياستشان، حرفي هرچند منطقي تر و اصولي تر از حرف خودشان باشد را تحمل کنند و به هر شکل دنبال اين هستند که يا صاحب حرف را به نوعي حذف کنند و از شرش راحت شوند يا اينکه فهم و منطقش را به نحوي خنثي کنند؟ تا کي مي توان به روي مردم لبخند زد ولي با استفاده از قدرت نرم، مهربانانه سر از تن همکاراني که گناهي جز اختلاف سليقه با مدير ندارند، جدا کرد؟

در اين مجال خوش به حال کساني مي شود که اهل تملق اند، کاري به صرفه و صلاح سازمان ندارند و تنها خود را با خواسته ي مدير تطبيق مي دهند تا اين عمر گران را به شکلي گذران کنند. مي گويند روزي سلطان محمود غزنوي از غذاي بادمجان که خوشش آمده بود تعريف مي کرد. تلخک دربار هم زبان به تعريف و تمجيد بادمجان باز کرد و در وصف آن سخن ها گفت. روز ديگري از قضا غذاي بادمجان داشتند و اين بار سلطان محمود از طعم بادمجان خوشش نيامده بود و بد تعريف کرد. اين بار آقاي تلخک نيز به بدگويي از بادمجان زبان به سخن گشود و ساعتي در مضرات آن مذمت ها کرد. سلطان به او گفت: فلان فلان شده تو هفته ي پيش آنقدر از بادمجان تعريف کردي که انگار غذايي بهتر از آن در عالم وجود نيست و امروز اينطور از آن بد مي گويي که انگار غذايي بدتر وجود ندارد.
تلخک پاسخ داد: قربان! وظيفه ي من اين است که بر اساس خواسته و ميل شما حرف بزنم. آن روز شما از بادمجان خوشتان آمده بود من بر اساس وظيفه عمل کردم و امروز هم که شما از بادمجان بدتان آمده من بايد بر همان اساس عمل کنم. آخر ما نوکر حضرت حاکم هستيم نه نوکر بادمجان!!
حالا در زمان ما بيچاره کارکناني که بادمجان را دوست ندارند و يا کارکناني که آن را دوست دارند اما مجبورند برابر مذاق جناب رييس عمل کنند و به ناچار بايد مذاق خود را قرباني مذاق حضرت والامقام سازند و بيچاره تر کارکناني که نمي خواهد تملق کنند و چاپلوسي به خرج بدهند.
و بيچاره تر از آنان کارکناني که طرح هايي جديد يا سخن هاي تازه اي دارند که جرأت ابراز آن را ندارند. و باز بيچاره تر از همه ي اين ها کارکناني که از ترس رفتارهاي قلدر مآبانه ي آقاي مدير ـ که گاهي هم با قدرت نرم!! و شيوه ي سر بريدن مهربانانه !! صورت مي گيرد ـ به بله قربان گويي و خود سانسوري دچار مي شوند.. در نهايت اينان هم مجبورند که نبينند، نشنوند، نگويند و حتي نفهمند!! درست است که نفهميدن عملي نيست اما براي احتياط و از ترس برخوردهاي بعدي بايد سعي کرد كركره ي فهم را پايين كشيد و چيزي نفهميد.. اينطوري بهتر است.. نه؟
يک روز به دوستي مي گفتم: زبان را مي توان به کام کشيد كه نگويد؛ گوش را مي توان گرفت که چيزي نشنود؛ پلک را مي توان بست که چيزي نبيند؛ اما فهم را نمي توان کاري کرد که نفهمد. کاش فهم هم مثل چشم کرکره داشت که براي مدتي بتوان آن را پايين کشيد و چيزي درک نکرد.

و اين است برده د اري عصر جديد.. برده داري اي که هم بردگان و هم برده داران در کنار هم مسالمت آميز!! زندگي مي کنند. برده داري كه بردگان و برده دارها از يك قوم و ملت و آيين اند نه دشمن يكديگر... خدايا به خير كن...

اردوي مشهد

Sat, 26 Jul 2008 10:41:00 GMT

اردوي مشهد بچه هاي هيأت اينترنتي محبان الرضا بهانه ي خوبي بود كه - هر چند نه همراه آنان اما - ما هم به پابوس آقا مشرف شويم و با يك زيارت رجبيه، عرض ادبي به ساحت مقدس ولي نعمتمان داشته باشيم..
راستش با اينكه خيلي مشغله داشتم اما به پاس ادب به بچه ها و احترام به اصراري كه داشتند پنجشنبه شب به آنها ملحق شدم و امروز صبح ساعت 6 برگشتم.. يعني دو شب و يك روز در خدمتشان بودم..
سه جلسه ي گفتگو و گپ خودماني فرصت مغتمي بود كه با بچه ها بيشتر آشنا بشوم و مطالب خوبي هم از آنان ياد بگيرم..
حامد و مجتبي دو جوان با صفا بودند كه تداركات اردو را به عهده داشتند و هرگز نديديم خم به ابرو بياورند و از كار سخت تداركات يا از كسي گلايه اي داشته باشند.. نه تنها چنين نبود كه با شوخي ها و بذله گويي هاشان حال و هواي جمع را عوض مي كردند..
نشست صميمي شبانه ي بچه ها روي پشت بام مهمانسراي محل اقامت بود. شب اول تا ساعت 3 نيمه شب طول كشيد. آخر كار مجتبي مي گفت: مردم خيال مي كنند ما نشسته ايم و داريم از مباحث استفاده مي كنيم.. نمي دانند كه ما نشسته ايم تا جلسه تمام بشود و ما زير اندازها را جمع كنيم و برويم بخوابيم..

قيامت دنيا

Wed, 23 Jul 2008 23:56:00 GMT

ديروز رشت بودم ولي نه براي گردش... اينکه ساعت 6 صبح از خانه بيرون بزني و ساعت 6 عصر، دوباره تهران باشي يعني اينکه تنها براي يک کار اداري رفتي نه براي تفريح.. همين
در شهر منجيل که الان كم كم مي توان آن را به جاي شهر درخت هاي زيتون، شهر درخت هاي آهني (توربين هاي بادي) ناميد، برگي از خاطرات گذشته در مقابلم باز شد.. برگي که بار تلخ آن بيشتر از چند کتاب قطور در قفسه ي خاطراتم سنگيني مي کند.. سال 1369 ... سي و يكم خرداد... فاجعه اي بزرگ و دلخراش رودبار و منجيل... زلزله اي مهيب و ويرانگر..

عكس هاي خودم خوب نشدند از اينترنت استفاده كردم.. با تشكر از صاحب عكس

صبح آن روز به دليل مسئوليتي که داشتم همين که خبر را از راديو شنيدم به سمت منجيل راه افتادم.. بايد اعتراف کنم تا به منجيل نرسيده بودم عمق فاجعه را نمي دانستم.. نه اينکه من نمي دانستم که حتي خبررساني رسانه ها هم به دليل عدم ارتباط کافي، خبر را تا اين حد نه مي دانستند و نه منعکس کرده بودند..
همين که در جاده، به بلندي مشرف به منجيل رسيدم تمام شهر را مثل علفزار يا گندمزاري که به دليل وزش باد به يک سمت روي هم خوابيده باشد روي هم ريخته ديديم.. خانه ها به يک سمت خوابيده بودند.. تازه آنجا بود که شوکه شدم و چيزي را ديدم که هرگز تصورش را نمي کردم.
در شهر، صداي زنده ها را از زير آوار مي شنيدم اما نه ابزاري بود که بتوانم کمک کنم و نه زور بازويي که بتوانم سقف هاي يک تکه بر زمين افتاده را جابجا کنم..
صحنه هايي ديدم که تا عمر دارم فراموشم نخواهد شد.. مرده ها از يک سو و زنده هايي که بدتر از مرده ها بودند.. انگار فکر مي کردند قيامت بر پا شده و مات و مبهوت به در وديواري که ديگر وجود نداشت نگاه مي کردند.. هيچ چيزي باورشان نمي شد.. اصلاً نمي دانستند کي هستند و کجا هستند...
يکي دو شب وحشتناک را آنجا سپري کردم.. يکي دوشبي که خدا هيچوقت نصيب نکند..
بيشتر از اين خاطرتان را نمي آزارم.. اما چقدر راحت مي توان قيامت را ديد.. خدايا! مخلصيم

پرواز

Thu, 17 Jul 2008 20:43:00 GMT

امروز در وبلاگي ديدم در نگاه آنان که پرواز را نمي دانند، هرچه بيشتر اوج بگيري، کوچکتر مي شوي..
اين جمله را نمي دانم از کيست، اما يادم آمد از دوستي که پنج شش سال پيش نصيحتم مي کرد و مي گفت: سقف پروازت را با تحمل ديگران تطبيق بده نه با قدرت پرواز خودت و براي دلت...
انگار ديروز بود که مي گفت: سعي کن به اندازه ي توانت پرواز نکني؛ چون خيلي ها تحمل پرواز بلندت را ندارند و بال و پرت را مي شکنند.
و من حرف خيرخواهانه اش را گوش نکردم و براي دلم پرواز کردم.. کاش براي خدا پرواز مي کردم.. خداياي من! اخلاصي ده که از اين به بعد براي تو پرواز کنم و به سمت تو اوج بگيرم که اگر هم بدخواهان زخمي ام کردند به پاي تو بگذارم..
اما نگران نيستم.. به لطفش اميد بسته ام كه روزي او خواهد آمد و من در سايه ي عدلش بال هايم را به اوج خواهم گشود.. آن روز نه چشم بدخواهي مرا مي بيند و نه تير حسودي بال پروازم را خواهد بست..

شب آرزوها

Thu, 10 Jul 2008 22:45:00 GMT

ليله الرغايب .. شب آرزوها
شب يلداي عشق... يلداي معرفت
يلدايي که به جاي شاهنامه خواني و قصه ي مادر بزرگ، اين خداست که در گوش بنده اش مي خواند
و مهمتر اينکه خدا نيز ساکت است تا نجواي بنده اش را بشنود و آرزوهاي بزرگش را اجابت کند
و چه آرزويي بزرگ تر از خودت اي مولاي من؟
و چه چيزي قشنگ تر از اميد به خود تو اي مهربان تر از مادر؟
و چه آرامشي بهتر از لحظه ي نگاه به تو اي آرامش مطلق؟

خداي من! تمام آرزهايم و بزرگترينشان نيز در همين يک جمله است که اللهم عرفني نفسک
چه آنکه اگر نشناسمت پيام و پيامبر آسماني ات را نخواهم شناخت
ونيز مولاي عاشقي ها را نخواهم شناخت...
و اين يعني گمراهي از دين تو...

همه هست آرزويم که ببينم از تو رويي
چه زيان تو را که من هم برسم به آرزويي

اي ججت خدا!
اي مولاي بنده نواز!
اي ارباب رعيت پرور!
کمکم مي کني... مي دانم
دستم را مي گيري .. اطمينان دارم
و همين مرا بزرگترين آرزو و والاترين گشايش است نازنين !

تو که يک گوشه ي چشمت غم عالم ببرد
حيف باشد که تو باشي و مرا غم ببرد

شيعه ي تنوري

Tue, 08 Jul 2008 12:24:00 GMT

بسيار پيش آمده است که در مجامع مختلف، وقتي صحبت از شيعه ي با آگاهي و معرفت و شيعه ي بدون آگاهي و شناخت داشته ام ماجراي زير را نقل کرده ام. تمام حرف اين است که اگر شيعه با همه ي ظرفيت به جايگاه امام و امامت معرفت نداشته باشد، هنگام امتحان و حضور، در جا مي زند و وقتي که اعتقادش به نظام امامت از روي علم و آگاهي باشد و به مرحله ي باورمندانه اي رسيده باشد، ديگر دنبال چون و چرا و ... نمي گردد و تمام خير را در اطاعت محض از امام مي داند هر چند که به نتايج آن وقوف نداشته باشد.
روايت زير را که ما نام حکايت شيعه ي تنوري بر آن مي گذاريم با ترجمه از مناقب ابن شهر آشوب جلد4 صفحه ي 237 و بحارالانوار جلد 47 صفحه ي 123 حديث 172 و البته با اندکي تصرف در عبارت برايتان نقل مي کنم .
فردي به نام مأمون رقي که گويا خود در اين ماجرا حضور داشته است مي گويد:
يکي از شيعيان خراسان به نام سهل خراساني به حضور امام صادق رسيد و به اعتراض گفت: با اين که حق خلافت و رهبري از آن شماست، و با اين که ــ فقط در خراسان ــ صد هزار شيعه ي طرفدار و شمشير زن داريد، چرا نشسته ايد و قيام نمي کنيد؟
امام صادق(ع) از کنيزشان حنيفه خواستند تنور را روشن کند و سپس با سهل به ادامه ي گفتگو پرداختند. پس از مدتي که تنور داغ و سوزان شد امام به وي فرمود: برو داخل تنور بنشين.
سهل خراساني عرض کرد: آقاي من! مرا به آتش عذاب مکن.. از من بگذر که خداي از تو بگذرد.
امام ديگر چيزي نگفتند تا اينکه در همين شرايط، هارون مکي که مومني وارسته و از ياران امام بود وارد شد. امام به او فرمود: کفش هايت را کناري بگذارد و وارد تنور آتش شو و در آن بنشين.
او بي درنگ داخل تنور داغ شد و در آن نشست. امام پس از مدتي که با آن خراساني صحبت مي فرمود و از اوضاع و احوال خراسان جوري سخن مي گفت که گويا از خود سهل هم بيشتر و بهتر بر مسايل خراسان واقف است، به وي فرمود: برخيز و داخل تنور را نگاه کن.
سهل برخاست، به تنور نگاه کرد و ديد که هارون مکي با آرامش تمام در ميان آتش نشسته است.
آن گاه امام فرمود: در خراسان چند نفر (شيعه) مثل اين مرد داريد؟
سهل عرض کرد: سوگند به خدا، حتي يک نفر هم اين طوري نداريم.
فرمود: انا لا نخرج في زمان لا نجد فيه خمسه معاضدين لنا نحن اعلم بالوقت.
يعني: ما تا وقتي پنج نفر همراه ـ واقعي ـ نداشته باشيم قيام نمي کنيم... ما به زمان انجام تکليف آگاه تريم.

به قول امروزي ها امروز نوشت: دوستاني كه محبت مي كنند كامنت مي گذارند لطف كنند آدرس وبلاگشان را هم بنويسند كه وقتي ما براي عرض ادب و بازديد مي خواهيم خدمتشان برسيم اين همه به درد سر نيفتيم .. تلاشي كه گاهي به نتيجه هم نمي رسد.. سپاس ياران

شاهد معتبر

Fri, 04 Jul 2008 23:57:00 GMT

مي گويند در زمان ناصرالدين شاه، فردي به به يک حاجي صاحب نفوذ مراجعه کرد که من مسافرم و خرجي راه ندارم. البته فقير نيستم و در وطن خود صاحب امكانات هستم ولي چون اينجا پول هايم به سرقت رفته است، درمانده شده ام. اگر مقداري پول به عنوان قرض بدهيد وقتي برگشتم برايتان ارسال مي کنم.
حاجي براي اينکه به وي قرضي بدهد، شاهد و ضامن معتبري خواست كه او بشناسد. آن بيچاره که در آن ديار غريب کسي نداشت زانوي غم در بغل گرفت و گوشه اي کز کرد. کريم شيره اي از راه رسيد و از ماجرا مطلع شد. به او گفت: من مي روم نزد حاجي مي نشينم و تو بيا درخواست خود را تکرار کن و اگر دوباره از تو ضامن معتبر و شاهد شناخته شده اي خواست، خدا را به عنوان شاهد خود معرفي کن و بقيه اش با من..
اين بار طرف آمد و به حاجي اعلام کرد که فقط خدا شاهد اوست. کريم شيره اي تا اين را شنيد پريد وسط کلام و گفت: آدم درست و حسابي! حاجي از تو شاهدي خواست که او را بشناسد و ضمانتش هم معتبر باشد. حاجي اين شاهد تو را نمي شناسد و ضمانت او هم نزد وي معتبر نيست.. بلند شو و برو شاهدي بياور که حاجي او را بشناسد..
و اينطور بود که هم حاجي به خود آمد و هم آن بيچاره به پولي رسيد تا به وطنش برگردد.

پ ن ـ‏ کاش امروز هم يک کريم شيره اي پيدا مي شد که به بخشي از مسئولانمان خدا را يادآوري مي كرد...

بشتاب بانو !

Mon, 23 Jun 2008 15:00:00 GMT

بشتاب بانوي من !
بشتاب که نفس هاي مادر به شماره افتاده است
و پدر بي صبرنه منتظر است
انتظار پدر، انتظار ساده ي هر پدري نيست
که تولد فرزندي را آرزو دارد..
آخر قرار است تو همدم مادر باشي و پشتيبان پدر
بشتاب بانوي من !
نمي بيني مادرت را که زنان حجاز چگونه تحريمش کرده اند؟
که چرا با محمد امين ازدواج کرده است...
و نمي بيني پدر را که مردان قريش ابترش مي خوانند؟
که چون پسرانش يکي پس از ديگري رفته اند
بشتاب بانوي من !
که نبض زمين منتظر قدوم توست
و قلب زمان نيز...
تا پاسدار وجود بهترين آفريده ي خدا باشي
هم دينش را
و هم نسلش را...
بشتاب بانوي من!
که حس مي کنم بوي بهشت را
و مدينه امروز ... ميعاد فرشتگان است با دسته گل هاي بهشتي
ميلادت مبارک بانوي من !

دخترم را روزي كه به دنيا آمد به عشق تو فاطمه سادات نام نهاديم.. و چه زيباست اين تقارن كه امسال روز تولدش شب ميلاد توست.. او را و همه ي دختران عاشقت را دعا كن مادر !

اين ره كه ما مي رويم...

Fri, 20 Jun 2008 15:46:00 GMT

سلام دوستان گرامي
سلام بچه هاي عزيز دانشجو
خسته نباشيد از خواندن و نوشتن و حفظ کردن و امتحان دادن..

راستش امروز من هم دوتا امتحان داشتم..
خيلي هم خوشحالم... چون به احتمال قوي هر دو را بيست مي گيرم... اما چه فايده؟
چون بدون ترديد فردا همه ي محفوظاتم از ذهنم پريده است.. وقتي مجبور باشي مطالب را تنها براي کسب نمره، بخواني و تنها در حافظه ي کوتاه مدت بسپاري طبيعي است که در کوتاه مدت هم از دست خواهي داد.

واقعا اين چه آموزشي است که به جاي تکيه بر فهم و درک مطالب، بر حفظ اسامي و تاريخ و ... تکيه مي کند؟
ما خوشحال بوديم که نظام آموزشي حوزه هاي علميه بر مبناي درک مطلب است. به خاطر همين هم بوده که در طول تاريخ حوزه هاي علميه طلبه ها به بحث، جدل و استدلال مي پرداختند تا حسابي بر مباني علوم مسلط شوند. و به خاطر همين بوده که در نظام آموزشي حوزه هاي علميه، يک طلبه، داوطلبانه به تحصيل علوم ديني مي پرداخت و بدون اجبار و بدون نياز به امتحان درس مي خواند و تا کتاب يا درسي را خوب نمي فهميد و برايش ملکه نمي شد به کتاب و مقطع بالاتر نمي رفت. نوع درس خواندن يک طلبه هم اينگونه بود که قبل از شرکت در کلاس، خودش درسي را که قرار بود استاد ارائه کند مي خواند و سعي مي کرد بفهمد و زواياي روشن و تاريک آن را خود درک کند تا فردا در جلسه ي درس استاد بيشتر اشکال کند، بيشتر استدلال کند و نفهميده از سخن استاد نگذرد. اسم اين کار پيش مطالعه است که نظام آموزشي حوزه روي آن زياده تاکيد داشت. بعد از حضور در کلاس و شنيدن درس از زبان استاد و بعد از آن که شب تا پاسي از شب گذشته آن را مطالعه مي کرد، دوباره با يک هم درسي همان بحث را به مباحثه مي گذاشت؛ يک روز اين در نقش استاد بود و درس را بيان مي کرد و طرف مقابل ايراد مي گرفت و فردا بالعکس...

وقتي هم که پاي امتحان مي رسيد، به حضور استاد ممتحن مي رفت و دو زانوي ادب مي زد؛ استاد يک جاي کتاب را باز مي کرد و يک بحثي را مطرح مي کرد. آن وقت اين طلبه مي بايستي فهم و درک خود را از آن مطلب بيان کند. گاهي هم استاد اشکال مي گرفت و طلبه را بيشتر به ورطه ي استدلال و استنباط مي انداخت تا ميزان فهم او را ارزيابي کند نه ميزان محفوظاتش را.
به همين جهت هنوز که هنوز است خيلي وقت ها بچه هاي خوش فکر دانشگاه و حتي تحصيل کردگان خارج از کشور وقتي مي خواهند موضوعي را بيشتر حلاجي کنند و به بحث بگذارند مي گويند مي خواهيم طلبگي کنيم.
يک عبارت معروفي از قديم در حوزه وجود داشته که در تعريف فقيه مي گفتند « اذا رجع علم » يعني لازم نيست فقيه هميشه، همه ي احکام و اصول را در حافظه ي خود داشته باشد. همين قدر کافيست که قدرت مراجعه به کتاب و منابع را داشته باشد و همين که مراجعه کند بتواند به احکام الهي دست پيدا کند.

حالا متاسفانه ما به جاي اينکه بياييم اين نظام آموزشي طلبگي را فرا گير کنيم و به مدارس عالي و حتي مدارس متوسطه تعميم بدهيم خودمان هم آمده ايم شيوه هاي مبتني بر حفظ را راه و رسم خود قرار داده ايم.
گاهي براي ارزيابي هوش افراد، سوال هاي تستي و غلط انداز مطرح مي شود، اين خيلي خوب است؛ اما کدام عقل سليم است که بپذيرد تمام امتحان ها و آزمون هاي ورودي، ضمن خدمت، پايان دوره و ... مي تواند بر اين شيوه قرار داشته باشد؟ کدام تجربه ي علمي ثابت کرده که اين شيوه ي حفظ كردني مفيدتر است و امتحان بر ميناي اين شيوه مي تواند ميزان معلومات و توانايي هاي يک فرد را نشان دهد؟

<**ادامه مطلب...**>

البته از حق نگذريم.. شايد براي من که مدت هاست در حوزه نيستم و متاسفانه کارهاي اجرايي چنين مجالي را از من گرفته است، اين گونه کلي قضاوت کردن روا نباشد. اما آنطور که از قراين و شواهد و روش هاي موسسه هاي جديد آموزشي که به نوعي ـ حداقل از نظر محتوايي و معنوي ـ به حوزه علميه وابسته هستند، مي توان چنين فهميد.

به هرحال اينکه سوال تستي بدهيم که اسم راوي اين حديث علي بن موسي بود يا حسن بن موسي؛ چه دردي را از امت اسلام دوا مي کند؟ اينکه فلان حادثه در تاريخ هفتم شوال سال ششم اتفاق افتاد يا ششم شوال سال هفتم، چه کمکي به درک اصولي از تاريخ مي کند و چه راهنمايي در تاريخ تحليلي و بررسي شرايط و تجربه آموزي خواهد کرد؟ اينکه لشکر خالد بن وليد سه هزار نفر بوده اند يا سه هزار و پانصد نفر؛ به درد کجاي دين و دنيا مي خورد؟ حفظ اينکه فتواي مرحوم آيه الله گلپايگاني در باب خمس هديه چيست، چه ضرورتي دارد؟ ايشان که به رحمت خدا رفته اند حتي حفظ بودن تمام توضيح المسائل مراجع زنده چه فايده اي دارد؟ آن هم با اين تعدد مراجع و تعدد آراء که گاهي تفاوتشان باريک تر از موي انسان يا فيبر نوري است. البته اگر کسي بتواند حفظ کند کار بدي نکرده است اما سخن من در ضرورت اين محفوظات در نظام آموزشي کشور است. زيرا تکيه بر حفظيات باعث مي شود که يک طلبه يا دانشجو نتواند براي فهم و درک عميق مطالب پيچيده ي علمي داشته باشد. و اين يعني فرصت سوزي..

يک روز به يکي از دست اندرکاران همين نوع آموزش ها گفتم حضرت عباسي شما که طراح اين سوالات هستيد خودتان همه را حفظ هستيد يا اينکه فقط داريد رفع تکليف مي کنيد و سوالي طرح مي کنيد که آزموني انجام شده باشد؟ گفتم يک طلبه بايد اگر نياز به دانستن اين مطلب داشت بداند چگونه و به کجا مراجعه کند نه اينکه تمام اينها را در حافظه بگنجاند. آنان که اينقدر محفوظات در ذهن گنجانده اند به کجا رسيده اند جز اينکه با تلاش براي حفظ و موفقيت در امتحانات، فرصت مطالعه، تحقيق، تفحص و فهم مطالب را از دست داده اند؟ البته تقصير آن ها نيست که در اين نوع آموزش و ارزيابي چنين شيوه اي را از او مي خواهند.

البته وقتي صحبت از نظام آموزشي مي کنم منظورم کل نظام آموزشي اين کشور است نه تنها حوزه هاي علميه؛ زيرا اين موضوع در دانشگاه ها بدتر است و اتفاقا آفتي است که از اين دريچه به حوزه ي علميه نفوذ کرده است.
در نظام دانشگاهي هم همينطور است و تازه کمي بدتر.. وقتي استاد ما از سر تکليف درس مي دهد و بيشتر دل دانشجو را به دست مي آورد تا عقل و فکرش را... دانشجويي که دوست ندارد براي درک بهتر، تعمقي بيشتر داشته باشد و مي خواهد و علم را هم ساندويچي و فست فودي مي پسندد و دنبال اين است که از زير فشار امتحان هم به نوعي شانه خالي کند و بيشتر دنبال پاس کردن و دستيابي به مدرکي براي استخدام، افزايش حقوق و يا چشم و هم چشمي است. واقعا مسئولان آموزشي ما بايد فکري جدي و اساسي بکنند که اين سيکل معيوب دانشجو و استاد، به گونه اي حل شود. منظورم از سيکل معيوب، از يک سو دانشجويي است که کار طاقت فرسا نمي کند و فقط شب امتحان درس مي خواند و حفظ مي کند و امتحان مي دهد تا واحدهايش را پاس کند و از سوي ديگر استادي است که از دانشجويش کار نمي کشد و او را وادار به تحقيق و تفحص نمي کند که مبادا دچار رنجش شود. به خاطر همين است امروز استاداني که کمي سخت گيري مي کنند مخالفان بيشتري در قشر دانشجويان دارند؛ در حالي که دانشجو بايد بگردد و چنين استادي را روي سر و چشم بگذارد و گرد قدمش را توتياي چشم کند.

اتفاقا همين هفته در جلسه ي هم انديشي جوانان در فرهنگسراي دانشجو بحثمان در همين زمينه بود. بحث از جهت دار بودن علوم بود و اينکه ما در همه ي علوم و از همه بيشتر علوم پايه مترجم علوم ديگران هستيم نه مبتکر آن ها. اين يک درد و درد دوم اينکه همين سيکل معيوب استاد و دانشجو و ساختار نظام آموزشي مان باعث مي شود فارغ التحصيلان انواع رشته هاي مهندسي و غيره از دانشگاه هاي کشور زياد شوند اما عملا در ارائه کارهاي موفق ناتوان باشند و درست است که مي گوييم مهندسي به معناي اختراع نيست؛ اما به معناي محاسبه، اکتشاف و حل پيچيدگي هاي مورد نياز بشر که هست، پس چرا بساري از فارغ التحصيلان جز چند فرمول و معادله ي کتابي چيزي بلد نيستند و در اوليات تخصص خود، گير کرده اند؟ اين از يک سو ، و از سوي ديگر وقتي علوم ما ترجماني از علوم ساخته و پرداخته ي ديگران است چه توقعي داريم که مغزهامان به رستنگاه و خواستگاه آن علوم هجرت نکنند؟ مي گفتم چرا ما در حوزه هاي علميه فرار مغزها نداريم؟ نه تنها فرار مغر نداريم که پذيرش مغز هم داريم. مهمترين دليلش اين است که اولا علوم حوزه هاي علميه بومي است. يعني حوزه ي علميه ما خود معدني منحصر به فرد است که شبيهي در جاي ديگر ندارد و ثانيا روش هاي تحصيلي و آموزشي حوزه هاي علميه، ملا پرور و عالم ساز است..

اما متاسفانه بايد گفت اين آفت دارد کم کم در همه ي کشور رشد مي کند و مانند يک اپيدمي کل آموزش ما را در بر مي گيرد. شما را به خدا، آيا اين شيوه ها مي توانند امثال شيخ انصاري، بروجردي، امام خميني، خامنه اي، علامه حسن زاده، علامه جعفري و ... بپروراند؟ آيا مي توانند نمونه هاي زکرياي رازي، خواجه نصير، فارابي، دکتر شهيدي، دکتر حسابي و ... تحويل بدهند؟

به هر حال براي حل اين معضل، به يک عزم ملي و نهضت عمومي فرهيختگان حوزه و دانشگاه نياز داريم. تنها اراده ي مسئولان آموزشي و فرهنگي از يک سو ، پايمردي استادان از سوي ديگر و علم دوستي دانشجويان از سوي سوم است که مي تواند تا حدود زيادي اين نوع نگرش در نظام آموزشي ما را دگرگون کند و به سمت رستگاري و موفقيت سوق دهد.
پ ن 1ـ از هرگونه بي احترامي به حوزه، دانشگاه، طلبه و دانشجو و هركس ديگري بيزارم... دوستان صراحتم را حمل بر جسارت نكنند و تنها از سر دلسوزي بدانند.

پ ن 2ـ در مورد مطلب « چه کسي پنير مرا جابجا کرد؟ » و مطالب دوستان كه در كامنت ها نوشته اند دوباره خواهم نوشت.

دعوتت را سپاس بانوي من!!

Tue, 03 Jun 2008 13:28:00 GMT

باور نمي کنم...
اگر سه روز پيش مي پرسيدي قصد چنين سفري دارم يا نه؟
با اطمينان مي گفتم: نه
اما حالا انگار دارم خواب مي بينم
هنوز هم دارم چشمانم را مي مالم
من کجا واينجا کجا؟
حتي يک در مليون هم احتمال نمي دادم اين روزها اينجا باشم
از لحظه ي تصميم تا آغاز سفر کمتراز 48 ساعت زمان برد

و حالا... اين منم کنار عقيله ي بني هاشم
اين منم در ايام شهادت مادرمان زهراي اطهر
کنار دختر بزرگوارش .... عمه ي نازنينمان
در پانصد متري حرمش
و روبروي گنبد سر به آسمان ساييده اش...
تسليت شما عزيزان را نيز خواهم رساند

پ ن _‏ کي مي گه سيزده عدد نحسيه؟
ما که سيزده فروردين رفتيم مدينه
سيزده خرداد هم که اومديم اينجا
تازه شم از خروجي شماره ي 13 خارج شديم
تا ببينيم سيزده تيرماه تقديرمان چيست؟
مطمئنم به لطف خدا...

اول خرداد

Thu, 22 May 2008 13:02:00 GMT

براي اول خرداد..

تبريک مي گويند..
اما من که هر چه نگاه مي کنم
چيزي در خور تبريک نمي بينم
جز اينکه يک سال ديگر به مرگ نزديک شدم
و ده ها سال از خدايم دور...

و يك غزل ديگر

Fri, 25 Apr 2008 19:25:00 GMT

چه مي توان كرد وقتي هيچ حرفي نمي تواند دغدغه هايت را بيان كند.. خودت هم نمي داني چه مي خواهي .. فقط مي داني كه دل تنگي ... چاره اي نيست جز اينكه بزني به وادي شعر... هرچند شعرت مال دو سه سال گذشته باشد

وقتي كه عشق در دل ما ريشه مي‌كند
فرهاد زندگي هوس تيشه مي‌كند

در بيستون حادثه‌ها تا كه مي‌روي
شيرين فقط، به گام تو انديشه مي‌كند

اين سبزه‌زار وحشي احساس مال تو
تا بنگري پلنگ، چه با بيشه مي‌كند

هر روز وقت آمدنت پشت پنجره
يك باغ گل، نگاه به آن شيشه مي‌كند

يك گل، نگاه دزدكي خود بريد و گفت
اين عاشقي چه بود كه دل پيشه مي‌كند؟

يك لحظه بيشتر به تماشا نمانده است
وقتي كه عشق، در دل ما ريشه مي‌كند