+ التهاب

سه‏شنبه 21 اسفند 1386
 

مدتي هست که غزلي ننوشته ام ...
اول حلول ماه ربيع المولود را به همه ي شما عزيزان هميشه همراه تبريک عرض مي کنم
و حالا يک غزل تازه که هنوز گرد فراموشي بر آن ننشسته است..

تقديم مي کنم به تو اين التهاب را
اين جمله هاي معترض بي جواب را
باور کنيد داغ ترم از دل کوير
از باد برده ام ـ به خداـ طعم آب را
حالا تو و ادامه ي دلواپسي من
حالا ورق بزن همه ي اين کتاب را
تا بنگري چطور دلم شور مي زند
تا بنگري نتيجه ي يک انتخاب را
بگذار اعتراف کنم صادقانه تر
تردبدهاي مبهم پر پيچ و تاب را
حتي هجوم وحشي اين واژه ها .. نشد
حتي غزل نمي برد اين اضطراب را

+ و شعري ديگر..

جمعه 9 شهريور 1386
 

يک غزل

غروب جمعه چه دلگير مي شود بي تو
 انتظار ... نفس گير مي شود بي تو               
به پاي اين همه آدينه هاي تکراري
نگاه ثانيه زنجير مي شود بي تو
هزار سال گذشته است انتظارت را
هميشه زود زمان دير مي شود بي تو
بيا که دفتر شعر ترانه هاي خدا
مزورانه چه تفسير مي شود بي تو
صداي پاي خطر مي رسد به گوش آري
و نبض فاجعه تکثير مي شود بي تو
نرو که شيوه ي مردم فريب سامريان
شبيه آيه ي تطهير مي شود بي تو
بيا که طفلک غمگين آرزوهايم
نشسته چشم به در پير مي شود بي تو
بيا که خواب شب عاشقانه ها هر روز
بدون حادثه تعبير مي شود بي تو

+ شعر

سه‏شنبه 26 تير 1386
 

مدتي است که از  شعر عقب افتادم و فضاي وبلاگ خيلي جدي شده است ... اين هم يک شعر جديد

شوخي با مدرنيست‌ها

 بگو به يار پر از ذوق هيجده ساله                        بس است آه .. چقدر جيغ ؟  تا کجا ناله؟

براي آنکه خدا را چو خويش مي‌بيند                      چه فرق مي‌کند اين عمه است يا خاله! 

تمام زندگي‌اش وعده‌هاي توخالي                           هميشه و همه جا مي‌رود به دنبالِ > 

يکي دو وعده غذاي حرام و لقمه ي چرب                       شراب خارجي و رقص غربي باله 

بس است يار قديمي بگو به اين بابا                     کتاب و دفتر ما تحفه‌اي است از سالِ >  

نهنگ،‌نه .. مار و موش، ‌نه .. عقرب، نه                     پلنگ نه،نه، نه، نه،نه ... سال بزغاله 

بگو به يار جديد هزاره‌ي سوم                                   شناسنامه‌ي من مال ماه شوالِ > 

هزاروسيصد و پنجاه هجري است و ..هنوز                     شناسنامه‌ي تو، توي ثبت احواله! 

اگر چه شعر نمي‌فهمم و نمي‌دانم                     ولي چه مي‌شود اينک که ذهن جوالِ > 

حقير آخر سر، کار مي دهد دستم                        و مي گذاردم آخر.. به روي تا بو.. بوت 

                                                                                                     تابوت = نقاله

+ با باران

پنجشنبه 31 خرداد 1386
 

غروب چهارشنبه 26  ارديبهشت 86  ـــ جاده ي رشت 

مه
و غروب
دست و پايم را بسته اند
مي ايستم
پياده مي شوم

                ***
و .. آسمان
زمين را به آغوش کشيده است
بوسه هايش را بر شانه ي زمين
احساس مي کنم
و بر گونه ي خود نيز
باد... اگر بگذارد

                ***
باد که به خود مي پيچد
ترک هاي آسمان را مي بينم
و چه  زود
در تاريکي مي شنوم
فرياد دردناکش را

               ***
باد وحشي
با دست هاي خيس باران
بر سر و رويم
سيلي مي زند
و حسودانه
بر پيکر آب رفته ام
تازيانه مي نوازد
و من
گريه مي کنم آسمان را..

              ***
من که گناهي نکرده ام
جز آن که عاشق بارانم
مي خواهم
  با او
قهوه اي بخورم
باد اگر بگذارد البته ..

+ مهره ي پياده

سه‏شنبه 15 خرداد 1386
 

 

 نه ..
  تو را نمي شناسند
                       هرگز!
 
       تو
     در صفحه ي شطرنجي عقل آنان
         تنها يک مهره هستي
           که ...   صد ها بار
             نه .. نه بيشتر!
                 هزاران بار
                   به بازي گرفته  مي شوي
                                           و 
                                           پايين
                                             مي آيي
                                                و دوباره...
                                                  مثل روز اول
                                                   پياده مي روي
                                                            پياده.................

+ سيب لبخند

پنجشنبه 10 خرداد 1386
 

بعد از يک دوره ي بي شعري که مي دونين براي شاعر بدتر از دوره ي  بي شعوريه...

اين غزل تقديم به شما عزيزان

 

سيب لبخنـد

 

سيب لبخند تو يک خواهش بي پرهيز است

که دل از وسوسه‌ي چيدن آن لبريز است

 

کاش مي‌شد همه‌ي عمر بهاري باشيم

بدترين دغدغه‌ي خاطر من پائيز است

 

سخت باشد که براي تو دل و جان ندهيم

هر چه در  راه تو تقديم شود ناچيز است

 

گفته بودم که دلم لک زده‌ي حادثه‌اي است

ولي امروز از اين حادثه‌ها لبريز است

 

اينهمه شعر و غزل گفتم و احساس نشد

ميخ کوبيدن در سنگ ملال آميز است

 

مردم از کوردلاني که نمي‌فهمندم

کو نگاهي که پر از حس خيال انگيز است؟!

+ و يک غزل...

جمعه 17 فروردين 1386
 

احساس هاي مهتابي

کنار آبي دريا و اوج بي آبي
و موج هاي پر از هاي و هوي گردابي
چقدر سرد شدي آفتابي ديروز
به سقف ريخته ي عمر من نمي تابي؟
کبوتران چه غريبانه عشق مي چينند
ميان شرجي احساس هاي مهتابي
و ماهيان تو شاعر چه شد که رقصيدند
"به شب نشيني خرچنگ هاي مردابي" (1)
چه انتظار ز مردان ساحل خشکي است
که شوم شب پره هاشان شبيه مرغابي
چقدر خسته ي يک واژه مي شوم گاهي
به کام تشنه ي شعرم نمي رسد آبي
نگفته ام غزلي.. دير مي شود؟ بشود
غزالکم.. غزلم را تو بر نمي تابي
تمام حس سرودن به لحظه اي بند است
به تاب لحظه اي و لحظه هاي بي تابي 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1- محمد علي بهمني:
به شب نشيني خرچنگ هاي مردابي
چگونه رقض کند ماهي زلال پرست  

+ چقدر فاصله

چهارشنبه 16 اسفند 1385
 

اين مطلب را يکشنبه سي و يکم ارديبهشت 1385ساعت 15:12  در وبلاگ قبلي ام نوشته بودم که امروز به اينجا منتقلش مي کنم 

سال هاست که با شعر انسي عجيب دارم.. با اين حال هرگز حاضر نمي شدم چيزي به عنوان مجموعه ي شعر چاپ کنم ... اما بالاخره با اغفال دوستان ناباب!! مرتکب اشتباه شديم و يک مجموعه ي شعر تحت عنوان " چقدر فاصله "  به دست چاپخانه داديم و اخيرا چاپخانه آن را به دست ما.... 

 غزلي که نام کتاب از آن اقتباس شده را به شما عزيزان تقديم مي کنم 

اگر چه لب نگشودي هواي صد گله داري
و از عبور نگاهم، چقدر فاصله داري

به کوچه‌هاي تو ديدم هزار و يک دل زخمي
چگونه با دل مردم چنين معامله داري؟

اگر چه قافله‌اي از ميان معبر چشمت
يکي نرفته سلامت .. هزار قافله داري

نگاه مخفي و دزدانه ي تو با دل من گفت:
هنوز هم که هنوز است قصد غائله داري

ملول شعر چو آتش فشان خويشم و .. اما
تو در تحمل بغضم .. عجيب حوصله داري

از اينکه قبله‌ي من مي‌شود هميشه نگاهت
مکن گلايه که‌ آنجا فضاي  نافله داري

                                  تهران - مرداد ۱۳۸۱ 

+ شعر

چهارشنبه 27 دي 1385
 

اين مطلب از وبلاگ قبلي ام ( لبگزه ي بلاگفا ) به اينجا منتقل شده است
دوشنبه بيست و يکم شهريور 1384ساعت 18:2 

 غزلي تقديم به دوستان عزيز

بدون تو 

حس مي کنم خزان خودم را بدون تو
فردا بگو چه مي شود آيا، بدون تو 

آيا مرا به وادي ديگر نمي برند؟
   خون واژه هاي زخم غزل ها، بدون تو 

چون شمع، پاي عاشقي ام آب مي شوم
 در اشتياق روي تو...

                                          اما بدون تو 

  ديگر مني نمانده بنازد به عاشقي
       خاکم به سر، نه ... بر سر دنيا بدون تو 

خود را تباه مي کند آن کس که عمر را
 آويخت پاي هرزه علف ها بدون تو 

هر شب به حس بي تو شدن باز، مي شود
 کابوس شهر فاجعه پيدا، بدون تو 

پايان روزگار؟ نه، پايان من رسيد
 يا زندگي کنار تو  و ...
                                   يا بدون تو

 ديگر تمام پنجره‌ها خاک مي‌خورند
 حتي ميان آبي دريا بدون تو 

افتاد پلک از تپش، آئينه مات شد
      ديگر نمانده روي تماشا بدون تو

                                                    تهران خرداد 1384

+ گريه

چهارشنبه 27 دي 1385
 

اين مطلب از وبلاگ قبليم ( لبگزه ي بلاگفا ) با اينجا منتقل شده است
شنبه هشتم مرداد 1384ساعت 21:23 

 

چرا نبايد گريست؟ 
وقتي
تنور عقل و فلسفه
داغ است
و آتشکده عشق و دل
خاموش ...

چگونه مي توان نگريست؟
وقتي
هرروز
آدمک‌هايي به تو لبخند مي‌زنند
که زمستان عشق‌اند
و بهار توهم...

چرا نبايد گريست؟
وقتي آدم‌ها
آدمک‌ مي‌شوند
و انسان ها...
ماشين ..!؟
 
چرا نبايد گريست!؟
 وقتي چشم‌هايمان ابريست

+ آدمک ها

چهارشنبه 27 دي 1385
 

 

انتقال يافته از وبلاگ قبلي ام لبگزه ي بلاگفا

سه شنبه يازدهم مرداد 1384ساعت 23:4 

 

جز غبار دروغ و فريب ...
      پراکنده نيست
        در هواي شهر آدمک‌هاي آهني
               و 
              روبات‌هاي فريبا...
اينان  

 با تو
   راه مي‌روند
     مي‌‌گويند
       مي خندند..
           ولي هرگز
           دل نمي‌دهند

                   اينان
                     اصلاً دل ندارند که . . .  
                                       ***
دست و پايت را
         گم مي‌کني
              هول مي‌شوي
                    و
                 آب دهانت
                         خشک!
 باور نمي‌کني
     که اين يکي
          آدم است..   نه آدمک
              انسان است ..  نه روبات
                  گريه کردن بلد است
                   و
                   اشک مي‌ريزد 

 باور نمي‌کني!
       به تماشا مي‌نشيني
           اين توهم 
              به واقعيت
                         درآمده را
              اين خواب 
                        دربيداري را 
                               ***

     اشک مي‌ريزد
            آري... اما
                   گونه‌هاي تو را
                             خيس مي‌‌کند

+ شعر

سه‏شنبه 26 دي 1385
 

انتقال از وبلاگ قبلي در لبگزه ي بلاگفا يکشنبه نوزدهم تير 1384ساعت 14:6 

بي تکلف و بي ريا و فارغ از قيل و قال هاي شاعرانه
                 يک غزل ديگر تقديم به شما :

کجايي دوست جايت سبز تنهايم نمي داني
ولبريز توأم از چشم ما هر چند پنهاني
کجايي دوست احوالي سراغي گوشه ي چشمي
نمي گفتي مگر با من هميشه سبز مي ماني؟
دلم تنگ است و رد پاي احساسي نمي بينم
زبانم لال ... شايد از محبت ها پشيماني
دلم مي خواست با چشم تو گاهي همسفر باشم
ولي ترسيدم از طي مسافت هاي طولاني
نمي دانم .. نمي دانم چرا روي از تو پوشيدم
خجالت مي کشيدم از تو و ديدار پنهاني
ببخش اي نازنين بر من خطاي ديدگانم را
غلط کردم نفهميدم چه شد آن روز باراني

+ شعر

سه‏شنبه 26 دي 1385
 

انتقال يافته از وبلاگ قبلي ام لبگزه ي بلاگفا:
        تقديم به  محمد علي بهمني 
                  بزرگ شاعر ساحل و دريا  که گفت:
                                         گاهي دلم براي خودم تنگ مي شود

وقتي حصار غربت من تنگ مي شود ..    هر لحظه بين عقل و دلم جنگ مي شود
از بس فرار کرده ام از خويش خويشتن      " گاهي دلم براي خودم تنگ مي شود" 
گاهي به ترکتازي شعرم خوشم ولي        گاهي کميت شاعري ام لنگ مي شود